Backups: o que aprendemos o día que un hosting caeu sen avisar
O día que case perdemos oito meses de contido dun cliente foi un martes calquera. O hosting compartido onde tiñan o WordPress —un provedor barato que contrataran eles mesmos antes de traballar con nós— tivo un fallo de disco e non houbo forma de recuperar nada da man do provedor. Non gardaban copias de máis de 24 horas. Cando nos chamaron xa era tarde.
Cando un hosting cae sen avisar, o único que te salva é ter backups gardados fóra desa mesma máquina e con polo menos dúas semanas de retención — se a única copia vive no mesmo servidor que falla, iso non é un backup, é pura sorte. Ben, no noso caso non perdemos os oito meses do todo: tiñamos unha copia de hai tres semanas porque tocaramos o modelo pouco antes e eu garda sempre unha copia manual antes de meter man en produción. Pero esas tres semanas de entradas, pedidos e comentarios de clientes esfumáronse. Foi a última vez que deixei a xestión de backups en mans do hosting doutro sen comprobalo primeiro.
Desde entón aplicamos a mesma regra a cada proxecto novo, teña hosting propio ou do cliente: backup diario automatizado, gardado fóra do servidor onde vive o sitio (normalmente un bucket de S3 á parte, ás veces Backblaze se o orzamento é axustado), con polo menos 14 días de retención. Montalo custa pouco (un cron con mysqldump e rsync, ou un plugin decente se é WordPress) e aínda así a metade dos clientes que herdamos non tiñan nada disto configurado.
O que máis me sorprende non é a falta de backups en si. É a falta de curiosidade. Ninguén pregunta “e se cae?” ata que cae. E cando pasa, o custo real non é só o contido perdido: son as horas reconstruíndo a man, a confianza do cliente en que a súa web é algo serio e non un afeccionado cun dominio, e as decisións que se toman con présa e sen orzamento real detrás.
Con este cliente en concreto acabamos migrando todo a un VPS xestionado por nós, con backups automáticos e unha instantánea semanal completa do servidor. Custoulle máis ao mes que o hosting de tres euros que tiña antes, e discutímolo, claro. Pero cando lle expliquei que estaba pagando por non ter que vivir outra vez ese martes, entendeuno rápido.
Hai algo un pouco perverso en como se vende o hosting barato: parece que a única variable que importa é o prezo, cando en realidade estás comprando unha promesa de recuperación que case nunca se proba ata que fai falta. Agora, con calquera proxecto novo, facemos unha restauración real antes de dar o sitio por rematado. Non abonda con que o backup exista, ten que funcionar cando o precisas de verdade. Fixémolo mal unha vez e tardamos catro horas en decatarnos de que o backup automático levaba dous meses fallando en silencio porque ninguén miraba os logs.
Cantos dos sitios que xestionades vós teñen un backup que nunca probastes a restaurar?