Por que seguimos pagando un VPS propio en vez de subirnos á onda serverless
Hai un par de meses un cliente que leva o seu propio ecommerce preguntounos, medio en broma medio en serio, por que seguiamos pagando un servidor cando “todo o mundo” desprega en Vercel ou Netlify e esquece o tema. Boa pregunta. A resposta curta é que non esquecemos o tema porque preferimos non esquecelo.
Preferimos un VPS propio a unha plataforma serverless sobre todo porque o custo é predicible: pagamos unha cota fixa cada mes en vez de por invocación de función, e non hai sorpresas de facturación cando un proxecto recibe un pico de tráfico inesperado. A resposta longa empeza en 2023, cando movemos a primeira versión desta mesma web a un VPS que compartimos entre varios proxectos pequenos de clientes. Pagamos arredor de 12 euros ao mes por unha máquina que hoxe serve catro sitios distintos con Docker e nginx diante. En Vercel, só o plan Pro xa custa 20 dólares por usuario e mes, e iso antes de que ningún proxecto empece a xerar tráfico de verdade ou a usar funcións serverless con certa frecuencia.
O argumento do aforro convence a algúns clientes e a outros dálles igual, a verdade. O que de verdade nos fixo quedar co VPS foi un susto moi concreto. Un proxecto dun cliente do sector moda tivo un pico de tráfico por unha campaña de Instagram que ninguén planificara, e na plataforma serverless que usabamos daquela (non foi Vercel, foi un provedor anterior que xa nin existe con ese nome) a factura dese mes disparouse por riba dos 300 euros só por invocacións de funcións. O cliente non o entendeu. E sinceramente eu tampouco o entendín de todo ata que me puxen a ler a letra pequena do pricing con calma, xa co susto enriba.
Desde entón preferimos saber exactamente canto vai custar un mes, aínda que iso signifique renunciar ao autoescalado automático e aos deploys instantáneos que si ten Vercel. Nós facemos o build nun runner de GitHub Actions, empaquetamos nunha imaxe Docker, subímola a un registry e o propio VPS, o mesmo servidor que auditamos hai pouco, fai o pull e reinicia o contedor por SSH. Tarda entre dous e tres minutos, non é instantáneo, e se o runner de GitHub falla un xoves pola tarde (pasounos hai tres semanas) alguén de aquí ten que decatarse e miralo a man en vez de confiar en que o sistema se recupere só.
Iso é o que case ninguén conta cando defende “imos ao simple, subimos a unha plataforma e non tocamos infraestrutura nunca máis”: simple para quen. Para o desenvolvedor que fai o deploy, si. Para quen ten que explicarlle a un cliente por que a factura deste mes é tres veces a do mes pasado sen cambiar nin unha liña de código — bastante menos.
Non digo que un VPS sexa a opción correcta para todo o mundo. Para un proxecto que arrinca só, sen orzamento para mantemento, a capa gratuíta de Vercel é sinxelamente mellor. Pero para os clientes que levamos en contratos de mantemento a longo prazo, poder dicirlles “isto custa X ao mes e non vai cambiar aínda que teñades un pico de tráfico” pesa máis que aforrarnos media hora de configuración de nginx. O que aínda non teño claro é se dentro de cinco anos seguirei defendendo o mesmo, ou se para entón o pricing serverless terá madurado abondo como para que este artigo quede desfasado.